Məmməd Əvəzoğlu: 

Süfrə mədəniyyəti

Ölçüyə gəlməz idi anaların zəhməti,

Uca idi atanın evdə qədir-qiyməti,

Süfrə başında uşaq hırıldamazdı qəti,

Bir az ciddiləşərdi atanın da surəti,

Belə idi o zaman süfrə mədəniyyəti.

 

 

Özgə dadı var idi ədviyyatlı aşın da,

Piti, küftə olaydı, ya tikə bozbaşın da,

Babamız oturardı süfrəmizin başında

Çömçədə bilinərdi böyük-kiçik nisbəti,

Belə idi o zaman süfrə mədəniyyəti.

 

 

Sehirli əlləriylə süfrəmizi bəzərdi,

Ana gözləri ilə boşqabları gəzərdi,

Arada gizli-gizli öz payından üzərdi,

Sonbeşik balasına yedizdirərdi əti,

Belə idi o zaman süfrə mədəniyyəti.

 

 

Qazanda nə gəlsəydi, danışmadan tıxardıq,

Payımız az düşəndə dişimizi sıxardıq,

Quş pulovun, balığın axırına çıxardıq,

Həmişə başda olub ləvənginin hörməti,

Belə idi o zaman süfrə mədəniyyəti.

 

 

Ərbəində hər evdə bişərdi halva-yuxa,

İsti kökə yeyərdik təndirdən çıxa-çıxa,

Çörəyin iyi, dadı hətta çəkilib yoxa,

Xəyallarda dadırıq indi həmin ləzzəti,

Bələ idi bir zaman süfrə mədəniyyəti.

Məmməd Əvəzoğlu.19.04.2026.