Orxan Bahadırsoy: - Soruşma ki, necəyəm...

Orxan Bahadırsoy: Soruşma ki, necəyəm...

Soruşma ki, necəyəm...

Məndən sənə gəlməyə
nə yol var, nə cığır var...
düzənliklər dağ olub,
daha gecdi, əzizim.
Azacıq ağrıyırdı
sinəmin sən tərəfi,
dərindən nəfəs aldım,
o da keçdi, əzizim.
Bir avara ömürdü,
çürdürəm, tükənmir.
Gecələr saat sayıb,
yatıram gündüzləri.
Səni düşünmək üçün,
vaxtım olmur, birdənəm,
o işığa kor baxım,
yalandısa sözlərim.
Soruşma ki, necəyəm,
mənim ömrüm qəfəsdi:
hər tərəfi eyni cür,
pərçim-pərçim dəmirlər.
Üstümdə fil xortumu,
altımda qarışqalar,
mənim yaşayışımı
tikə-tikə əmirlər.
Sən hər şeyi bilirsən,
bilirsən nə var, nə yox!
Dəmirlərlə toqquşub
o yol - bu yol gəzirəm.
Ruhumu səndə qoyub
bədənimi götürdüm,
yaramı sağaltmağa
o qol - bu qol gəzirəm.
Sən adda bir evim var,
sən adda bir şəhərim.
Sən adda bir ölkəm var,
sən adda bir yer kürəm.
Ruhumdan arxayınam,
bədənimdən nigaran...
Nə biryolluq yaşayıb,
nə biryolluq ölürəm!

 

 

                                                                                      ***

 

Nə isə

Gözlərinin qarasında qürub edən mənə bax!
Gedişimdən saçlarına düşüb qalan dənə bax!
Bu gördüyün ağrı-acı nə yuxudu, nə kabus!
Danışsan gedə bilmərəm!
Işşş! Sus!
Sus, səsinə uğunduğum!
Mən o qədər yorulmuşam,
silməyə də gücüm çatmır
dizlərimdən axan qanı.
Gözlə, dedin, ömür də var, ümid də var...
Hanı? Hanı? Hanı?
Yox, olmadı!
Sən ki, mənə bələdsən, səbrdən yetim adamam!
Səndə günah yoxdur ki, bilirəm, çətin adamam!
Soyuqlarda üşüyənəm, istilərdə təngnəfəsəm.
Bir dəfə sevə bilmərəm,
min dəfə tərk edilməsəm.
Mənə bəla lazım deyil, mən özümə bəsəm!
Bəsəm!
Bu sonuncu ayaq səsim:
tıp... tıp... tıp... tıp...
Getdim, eşit!
İndi bütün günahlara əfv diləyir nitqim! Eşit!
Üfüqlərdə göy üzünə açıq qalır ovuclarım.
Həsrətini yeyə-yeyə batil olur oruclarım.
Elə bilmə, yaddaşımın qatlarında gömülmüsən!
Elə bilmə, unutmuşam...
Mən nələr çəkirəm, desəm...
Ehhh! Nə isə...

 

                                                                                    ***

 

Pis günlərin adamı

Sən - ey pis günlərimin adamı,
hardasan?
Yenə pisdi günlərim...
Yenə təkdi, yenə yorğun,
yenə sənsizdi günlərim!
Gecələrim yuxusuzdu,
səhərlərim ahu-zar.
Bütün günü bədənimdə
rəqs eləyir ağrılar.
Hələ yoxsan...
Elə gözəl yoxsan ki,
mən hamının varlığını
bu yoxluğa qurban verim...
Belə yoxsan!
Sən - ey pis günlərimin adamı,
necəsən?
Nə var, nə yox?
Usanıb qaçmaq, unutmaq,
bir də heç dönməmək, atmaq,
sənə varmış, mənə yox.
Taleyin qış fəslində,
hər yeri şaxta kəsəndə,
o hansı bəxtəvərdi,
isinir səndə?
Mənimsə gözlərimdə
bütün arzularımın edamı...
Hələ gəlmək də bilmir
pis günlərimin adamı.
Donuram iliyiməcən,
gözümdə eynək,
boynumda ipək,
əlimdə əlcək.
Və qulaqlarımda bir səs:
-bu səfil sevgidən əl çək!

 

 

 

 

 

 

 

! © Müəllif hüquqları qorunur ! Məlumatdan istifadə etdikdə istinad mütləqdir ! Məlumat internet səhifələrində istifadə edildikdə müvafiq keçidin qoyulması mütləqdir !!!  

ŞƏRHLƏR :

 

( Sos.şəbəkədə gedən yazışmanin FOTO-ƏKSİ. Məzmun və qramatik səhvlərə görə redaksiya məsuliyyət daşımır )